Levende verhalen

Op 27 september spelen wij een wel heel bijzondere voorstelling.
In het asielzoekerscentrum in Den Helder spelen wij de verhalen van vrouwen en meisjes. Voor de gelegenheid zijn wij ook met alleen vrouwen gekomen.
In de zaal zitten aanvankelijk vier vrouwen. Gelukkig zijn we daarop voorbereid. Er hangen weliswaar mooie posters en flyers, gemaakt door een vrijwilliger van de stichting de Vrolijkheid, en veel vrouwen hebben we mondeling uitgenodigd tijdens het Suikerfeest, maar iedereen die het kan weten zegt: "Je moet ze gaan ophalen". Dus zijn we ruim op tijd aanwezig en niet gealarmeerd. Al spelend op kleine muziekinstrumentjes en dansend met een grote roze lap gaan we alle gebouwen langs. Dat levert al meteen een warm contact op met ons aanstaande publiek. En ja hoor, daar komen ze, de vrouwen uit Irak en Iran, uit Somalië en Sri Lanka, Algiers en zelfs die mevrouw uit Mongolië is er met haar dochtertje van acht, terwijl ze nog geen woord Nederlands spreken. Bij elkaar zijn er zo'n veertig vrouwen.

Met handen en voeten en de hulp van een paar tolken kunnen we communiceren met dit kleurrijke gezelschap. De kracht van terugspeeltheater is dat je kan delen wat niet met woorden gezegd wordt. En zo is het ook.
Onze eerste vraag naar verhalen over moeders en dochters blijkt al direct emotioneel voor veel vrouwen: "Mijn dochtertje is nog in oorlogsgebied", of "Ik heb mijn moeder al zo lang niet gezien". We buigen het thema een beetje om naar ‘fijne herinneringen' en zo kunnen we toch de hele middag verhalen terugspelen. We spelen het dochtertje van acht jaar dat nog "daar" is. Zo is ze die middag toch even aanwezig. We spelen het grappige verhaal van de taart voor het suikerfeest, die op weg naar de bakker om daar in de oven te gaan, van het blad glijdt. Grote hilariteit als Paulien de taart speelt. We spelen de eerste schooldag van de getalenteerde jonge Irakese Amal die haar moeder versteld doet staan door in het middelpunt te zingen en te dansen. En we spelen de Somalische "dag van de vrijheid", waarbij spontaan het volkslied wordt ingezet. Allemaal herinneringen aan betere tijden. Het wordt een hartverwarmende middag, die eindigt met heerlijke Somalische hapjes en dansen op swingende Arabische muziek.

Deze voorstelling is meteen ook de aftrap van een serie workshops die Sanna en Wendela, spelers van Wordt vervolgd, op dit moment geven aan de vrouwen op het asielzoekerscentrum. Dit project, met de naam Levende Verhalen, wordt gesubsidieerd door de Provincie Noord-Holland, en uitgevoerd in samenwerking met de Stichting de Vrolijkheid.
Binnenkort starten ook workshops voor de meiden en start een traject op het asielzoekerscentrum in Alkmaar.